“Yentel is mijn thuis”: de waarde van een hulphond in het ziekenhuis
Toen een operatie noodzakelijk bleek, ontstond al snel de vraag hoe de aanwezigheid van Yentel tijdens de opname georganiseerd kon worden. Daarbij moest rekening worden gehouden met verschillende belangen, zoals hygiëne, veiligheid en de zorg voor andere patiënten.
Samen zoeken naar mogelijkheden
Door hierover open met elkaar in gesprek te gaan, ontstond een oplossing die voor iedereen werkbaar was. Voor Lisa maakte vooral het meedenken van zorgverleners indruk. "Er werd echt geluisterd naar wat de gevolgen voor mij zouden zijn als Yentel er niet bij kon zijn."
Vooraf werden duidelijke afspraken gemaakt over waar Yentel wel en niet mee naartoe kon. Zo mocht zij aanwezig zijn op de dagopname, maar kon ze niet mee naar de operatiekamer. Juist omdat verwachtingen vooraf duidelijk waren, gaf dat volgens Lisa rust.
Op elkaar ingespeeld
Yentel is een psychosociale en ADL-hulphond. Dat betekent dat zij niet alleen ondersteunt bij dagelijkse handelingen, maar ook veranderingen in bloeddruk, hartslag en spanning signaleert. Lisa: "Zij houdt mij in de gaten, zodat ik dat zelf niet voortdurend hoef te doen. Daardoor houd ik energie over voor het gewone leven."
Die ondersteuning maakt een groot verschil. Dankzij Yentel studeert ze, heeft ze een baan en woont ze zelfstandig. "Mijn leven is nu heerlijk saai," zegt ze lachend. "En dat bedoel ik positief. Er is rust en regelmaat. Dat is mede dankzij Yentel."
Meer dan praktische ondersteuning
Na de operatie werd opnieuw duidelijk hoeveel Yentel voor haar betekent. Toen Lisa wakker werd op de uitslaapkamer, voelde ze de paniek opkomen. Zodra het mogelijk was, werd ze teruggebracht naar haar kamer op de dagopname, waar Yentel op haar wachtte. Dat was vooraf ook zo besproken. "Toen ik haar weer zag, voelde ik direct rust."
Volgens Lisa gaat de meerwaarde van een hulphond verder dan praktische ondersteuning alleen. Een hulphond biedt vertrouwen, zelfstandigheid en de zekerheid dat iemand voortdurend de signalen opvangt die voor anderen vaak onzichtbaar blijven. Dat maakt het mogelijk om zelfstandig te reizen, te werken, te studeren en minder afhankelijk te zijn van mensen in de omgeving.
Meer begrip voor hulphonden
Terugkijkend noemt Lisa het "de beste ziekenhuiservaring die ik ooit heb gehad". Niet alleen omdat Yentel erbij kon zijn, maar ook omdat zorgverleners luisterden naar wat haar hulphond voor haar betekent en hoe het personeel zich inzette om een oplossing te vinden.
Volgens haar is dat een belangrijke boodschap die ze graag wil delen. “Veel mensen zien een hulphond vooral als een hond. Maar voor iemand die afhankelijk is van een hulphond, is het een essentieel hulpmiddel. Daarom is het belangrijk om uit te leggen wat de gevolgen zijn als een hulphond er niet bij kan zijn. Als zorgverleners begrijpen wat de meerwaarde is, blijkt er vaak veel mogelijk."
Want achter iedere hulphond schuilt een verhaal. Een verhaal over zelfstandigheid, vertrouwen en kwaliteit van leven. Voor Lisa is Yentel daarin een onmisbare steunpilaar. Of zoals ze het zelf zegt: "Zij is mijn thuis."
De echte naam van Lisa is bekend bij de redactie *