Aandachtsgebied:

Retardatie

 “Aan het eind van mijn studie kwam ik toevallig in aanraking met dubbelgehandicapte kinderen. Op dat moment wist ik dat ik kinderarts wilde worden. Kinderen zijn leuk. Ze zijn spontaan en puur. Omdat kinderen je meestal niet vertellen wat er aan de hand is, moet je heel goed observeren en soms een beetje puzzelen. Non verbaal ‘zeggen’ ze vaak heel veel. Je kunt ook veel voor kinderen doen. Dat maakt het dankbaar werk. Als maatschap hebben we ons onlangs extra verdiept in de neonatologie. Hiervoor zijn we om beurten naar het ziekenhuis in Zwolle geweest. Enerzijds om onze kennis over pasgeborenen aan te scherpen, anderzijds om kennis te maken met de artsen daar. Dat is belangrijk omdat we veel samenwerken. Ook hebben we deze tijd gebruikt om de protocollen van onze ziekenhuizen beter op elkaar af te stemmen.”

Meer informatie over kindergeneeskunde.